Wanneer en hoe kwam je er achter dat je last had van deze hartziekte?

Begin 2004 voelde ik me al een paar dagen niet lekker en ik had erge kramp in mijn kaken. Mannen hebben bij hartklachten vaak kramp in hun borst, maar vrouwen voelen het meer in hun rug, schouders of kaken. Ik wist dat niet, ik dacht dat ik gewoon pijn in mijn nek had. Maar ik was ook heel futloos. Ik had totaal geen energie. Dat is niets voor mij. We woonden toen net over de grens in België, in een klein plaatsje met nog een dorpsarts. Die heb ik toen gebeld en hij kwam meteen. Dat is mijn redding geweest. Hij zag dat het niet goed ging. Hij heeft meteen een ziekenauto gebeld en ik werd met gillende sirenes naar het ziekenhuis gebracht. Daar bleek dat ik angina pectoris heb. Daarbij slibben je aderen dicht, met als gevolg dat je hart geen zuurstof kan krijgen. Bij mij zat één ader dicht. Dat kan een hartaanval tot gevolg hebben.

Wat is de oorzaak van deze hartziekte?

Het is een erfelijke ziekte. Mijn vader en opa waren ook hartpatiënt, maar bij mij kwam het ook door stress. De jaren daarvoor waren heftig, met veel spanningen. We waren net uit Amerika en woonden aanvankelijk in Amsterdam. Er gebeurde heel veel, ook financieel. Daar maakte ik me zorgen over. Eigenlijk vond ik het leven toen niet leuk, het was niet de gelukkigste tijd van mijn leven. Misschien had ik de hartziekte al langer, maar door de stress kwam het naar buiten. Daar ben ik ook wel weer blij om, want dan weet je dat je het hebt.

Hoe heeft het je leven beïnvloed?

Toen ik het hoorde was ik heel erg van streek. Ik moest heel erg huilen, want ik mankeer nooit iets. Ik ga altijd maar door en doe van alles. Ik dacht: dit kan toch niet waar zijn, dit hoort helemaal niet bij mij. Het was erg emotioneel. Ik had veel verdriet en was ook bang. Bang van mijn eigen lichaam en tegelijk ook boos, want je lichaam laat je als het ware in de steek. Ik had veel vragen. Hoe gaat dit verder? Wat kan ik nog wel, en wat niet meer? Wanneer stort ik in? Je denkt echt het ergste, maar je leert er mee leven. Ik leef nu bewuster, eet gezond en rust uit als ik moe ben. En ik leef niet meer met stress. Vroeger hield ik me vaak in en probeerde het mensen naar de zin te maken, maar dat geeft ergernis en stress, en dat is heel slecht voor je lijf. Ik heb tegen mezelf gezegd: dat ga ik niet meer doen.

Heb je tips voor mensen met een dergelijke aandoening?

Het is verstandig om je eet- en leefpatroon aan te passen. Laat ook regelmatig je bloeddruk controleren. Maar vooral: vermijd stress. Je te druk maken is het slechtste wat je kunt doen voor je gezondheid. Zelf beweeg ik nog veel; ik dans en ga naar de sportschool. Ik ben blij en vrolijk en hou nog steeds van feesten. Ook al heb je een hartziekte, je hoeft niet in angst te leven.